Column Lyme Persoonlijk

Afscheidsbrief aan Lyme

19 april 2017

Beste Lyme,

Daar ben ik weer. Tijdje geleden hè. Sorry dat ik je niet meer geschreven heb. Ik vind het lastig je weer aan te spreken. Onze break-up was nogal messy. We zijn niet goed uit elkaar gegaan. Jij bent boos. Zeg maar woedend. Ik begrijp dat wel. Na tien jaar samen heb ik er een punt achter gezet.

Onze break-up is een jaar geleden. Ben je mij al vergeten? Ik jou niet hoor. Elke dag denk ik aan jou. Meerdere keren op een dag zelfs. Hoe zal het nu met je gaan? Soms kan ik het nog niet geloven. Ben je echt vertrokken? Of kom je op een dag toch bij me terug? Kijk je ziet, ik blijf met je bezig. Heb ik spijt dat ik je eruit heb gezet? Sorry, absoluut niet. Het is het engste, maar vooral beste wat ik ooit heb gedaan.

Ik schrijf je omdat ik je wil laten weten wat het met mij heeft gedaan. Je weet, onze relatie was intens. Alles deden we samen. Je liet mij uitslapen, want vroeg opstaan vond je niks. Jij liet mij gezond eten. Van ongezond voer werd je hyper. We bleven nachten samen op. Vond jij gezellig, slapen kon overdag wel. Overal was jij bij. Altijd nadrukkelijk aanwezig. Eigenlijk draaide alles om jou. Hoe voelde jij je? Waar had jij zin in? Ik cijferde mezelf weg. Jij was nummer 1. En dat zou altijd zo blijven, zei je.

Je vraagt je misschien af, hoe gaat het nu met mij? Nu jij er niet meer bent. Ik wist niet dat ik het kon. Een leven zonder jou. Jij liet mij denken dat het onmogelijk was. Gelukkig had je het mis. Wie ben ik nu zonder jou? Dat weet ik eigenlijk niet. Doordat jij altijd bij me was, ben jij een stukje van mijn identiteit geworden. Jij hoort bij mij. Bovendien weet iedereen van ons af. Niemand ziet mij meer los van jou. Jij zal altijd bij mij horen. Een plekje innemen. Een herinnering aan vroeger.

Lyme, hoe slecht jij mij ook heb behandeld ook ik vind het lastig afscheid te nemen. Mijn leven heeft jaren in teken gestaan van jou. Wat wij samen hebben gehad, zal ik nooit uit kunnen wissen. Door jou ben ik de persoon die ik nu ben. Jij hebt mij gevormd. Mij heel wat levenslessen geleerd. Zo heb jij mij geleerd te genieten van de kleine dingetjes. Geleerd om geduldig te zijn en veerkrachtig. Om te leven in het nu en niet te veel bezig te zijn met de toekomst, want die weet je niet. Niets is zeker. Je weet niet wat er op je pad komt. Maar jij hebt mij geleerd om positief te blijven. Om nooit op te geven, hoe moeilijk ook. Wie ik voor jou was, ben ik niet meer. Jij hebt mij de Anke van nu gemaakt.

Ben ik daardoor blij met wat wij hebben gehad? Nee, zeker niet. Die lessen had ik vast ook later in mijn leven geleerd. Misschien niet zo snel. Misschien niet allemaal in één keer. Maar dat had ik prima gevonden. Jij hebt mij een andere wereld laten zien. Eentje die ik zonder jou niet zou kennen. Maar daardoor kan ik niet meer onbezorgd zijn. Niet meer helemaal zorgeloos. Dat mis ik. Het is best lekker om soms onwetend te zijn. Ignorance is bliss.

Ik geef het toe, ik vind het eng om afscheid van je te nemen. Bang dat jij het niet pikt en ooit weer terugkomt. Bang voor de onzekerheid. Hoe ziet mijn leven eruit wanneer alle resten van onze relatie verdwenen zijn? Ik heb geen idee. Maar wat ik wel weet is dat ik mij door angst niet wil laten leiden. Ik wil weten hoe een leven is zonder jou. Daarom is dit de laatste keer dat ik je schrijf. De laatste keer dat ik me met jou bezig houd. Ik ben er klaar mee. Ik ben nu nummer 1.
Lyme, this is goodby.

 Groet,
Anke

You Might Also Like

8 comments

  • Reply D 28 april 2017 at 16:28

    Mooi geschreven!

  • Reply Emily 5 mei 2017 at 13:36

    Wauw, wat mooi om dit te lezen. <3

  • Reply Sophie Liebregts 5 mei 2017 at 19:22

    Hoi Anke,

    Ik volg je blog al een tijdje en heb net je video met Mecebi gezien! Het is een super mooie video geworden en het geeft mij heel erg veel steun. Ik word zelf ook behandeld bij Mecebi voor een co-infectie van Lyme en zit nu in stap 5. De Babesia is bij mij nu ook weg, en zit ook in de herstellende fase zegmaar. Alles wat je zegt herken ik heel erg. Het is super mooi om te zien hoe je (voor zover we kunnen zien natuurlijk) nu in het leven staat. Het doet me heel erg veel denken aan hoe ik ben en in het leven sta.

    Ik ben zelf nu ook aan het nadenken om iets op te zetten om mensen te helpen, om Lyme een soort van gezicht te geven, mensen kracht en positiviteit mee te geven. Mensen laten weten dat de ziekenhuizen veel kennis hebben, maar echt niet alles weten.

    Ik zou nog veelte lang door kunnen ratelen haha, maar goed. Ik vind het fijn dat het een stuk beter met je gaat en vind je blog onwijs leuk!

    Liefs,

    Sophie Liebregts

    • Reply Anke van den Bos 6 mei 2017 at 12:23

      Hoi Sophie, wat een lieve reactie. Dankjewel! Hoe lang ben jij nu bij Mecebi? Heftig traject hè! Merk je al een beetje een stijgende lijn? (ik merkte die pas nadat mijn behandeling klaar was, dus stap 8).
      Goed en mooi idee zeg! Lyme awareness is inderdaad belangrijk. Ik vond het doodeng om er open over te zijn, maar ben heel blij dat ik die stap toch heb durven zetten. Kan het je aanraden :).
      Haha is niet erg. Zoals je in het filmpje kan zien, kan ik er ook echt lang over praten. Vind het knap dat ze er nog 30 minuten van hebben gemaakt, want volgens mij heb ik wel 3 uur gepraat haha.
      Heel veel sterkte!! (L) xx

      • Reply Sophie Liebregts 6 mei 2017 at 17:47

        Hoi Anke,

        Dankje voor je reactie! Ik heb vanmiddag de knoop omgehakt! Ik ga een filmpje maken met mijn verhaal tot nu toe en die op een blog zetten en ook een blog beginnen! So excited! Wilde altijd al deze hele gebeurtenis iets geven zodat het ‘niet voor niks’ is. Nu hoop ik anderen te inspireren en dat ze de hoop niet opgeven en dat er altijd een oorzaak is voor de klachten! Jij hebt mij ook echt geinspireerd en mede daardoor zet ik mijn plan nu door! Spannend :)!

        Ik begon begin december en alles is bij mij heel snel gegaan.
        Bij mij is dus Babesia vast gesteld, de co-infectie! Mieke had een soort van proefproject rond stap 3 om mij Malaria pillen te laten slikken. (Wat jij zei over Mieke in het filmpje, klopt allemaal! 🙂 ) Ze dacht dat dit misschien de Babesia zou aanvallen. Ik durfde het aan en thank god dat de wonderpillen gewerkt hebben! Het ging echt onwijs snel, de Babesia zat op 45 en is in ongeveer 4 weken naar 0 gezakt. En is sindsdien niet meer teruggekomen. Ik denk dat dat nu ongeveer 2 maanden geleden is. Daarbij heb ik net zoals jij denk ik nog anderen vervelende dingen die uit te test kwamen, en die behandelen we nu verder. Maar de echte boosdoener is weg. De hele erge aanvallen, zoals dat je verlamd bent en helemaal niks meer kan maar wel alles meekrijgt (die jij ook gehad hebt hoorde ik op je filmpje, voelde echt als weer een ‘wow erkenning!’ momentje) heb ik nu niet meer gehad! De erge pijnen zijn verminderd, maar de pijn is er nogsteeds! De vermoeidheid is echt op en af, maar wel al veel minder dan eerst.
        Echt de normale dingen doen in het leven kan ik nog niet. Een stukje fietsen is nu nog echt teveel en lopen kan ik niet lang. Daarvoor heb ik nu ook een rolstoel, maar daar zit ik bijna niet in, dat voelt voor mij echt nog te confronterend. Studeren, lezen, dingen onthouden kan ik ook moeizaam tot niet. Er zit een hele storing in mijn hersenen ofzo wat die concentratie betreft, waarschijnlijk nog een left over van de Babesia. Maar zoals jij ook weet, het heeft allemaal tijd nodig!

        Ik vind het echt zo geweldig dat Mecebi dit voor mij, jou, en hopelijk nog voor vele anderen mogelijk kan maken (heeft gemaakt). We zijn op de goede weg en het zou echt geweldig zijn als we anderen met ons verhaal hoop, steun en erkenning kunnen geven! En wellicht ook door kunnen sturen naar Mecebi :). We zijn er waarschijnlijk nog allebei lang niet vanaf maar de weg is er!

        En wellicht zie je mijn hoofd straks op een filmpie voorbij komen 🙂

        Liefs, Sophie

        • Reply Anke van den Bos 7 mei 2017 at 20:05

          Wat goed van je. Ik ben heel benieuwd. Stuur je mij de link als die klaar is? Dan ga ik zeker een kijkje nemen. Echt lief om te horen dat ik je heb geinspireerd. Vind ik echt een fantastisch compliment (L).
          Wat fijn dat de co-infectie niet meer meet! Ja poe die aanvallen zijn heftig hè. Doodeng. Heb ik gelukkig sinds die Lyme behandeling klaar was is niet meer gehad. Herkenbaar, ik heb ook nog steeds pijn. Wel in mindere mate, maar het herstel gaat echt laaaaangzaaaaaammm.
          Ik snap dat je de rolstoel confronterend vindt. Vervelend dat je al die klachten hebt. Heftig. Hopelijk nemen die bij jou ook beetje bij beetje af (liefst natuurlijk in één keer, maar let’s be realistic :P).
          Jaaaaa net zoals ik zei: ‘Ooit kom je in zo’n filmpje!’
          xxx

  • Reply Sophie Liebregts 10 mei 2017 at 18:05

    Ik zal je zeker een linkje sturen tegen die tijd! 🙂 vandaag een behandeling gehad en te horen gekregen dat stap 5 bijna klaar is en dat het einde in zicht is! Goed nieuws :). Mag ik vragen hoe nu een dag er bij jou uitziet? Ookal is dat natuurlijk dagelijks verschillend. Waar heb je nogsteeds echt last van? Echt fijn dat je je studie nu weer hebt opgepakt trouwens! Xx

  • Geef een reactie