Gezondheid Lyme Persoonlijk

Hoe gaat het nu?

2 augustus 2017

Zo daar ben ik weer. Dat is lang geleden zeg. Ik heb maanden niks van mij laten horen. Zelfs Facebook was het opgevallen. Ik kreeg ‘We missen je!’ in mijn inbox. Grappig, ik besefte me niet hoe lang ik eigenlijk niks heb geplaatst. De tijd is omgevlogen.

Je hoort mensen dat altijd zeggen: ‘de tijd vliegt’. Ik vond dat maar iets geks. Voor mij kroop juist de tijd. Ik was vergeten hoe dat ook alweer voelde. En nu ineens besef ik dat mijn tijd ook weer vliegt. Oké dit klinkt misschien een beetje vreemd. Maar ik gok dat als je ziek bent (geweest), je weet wat ik bedoel. Het vliegen van de tijd is niet vanzelfsprekend. Het is iets wat je niet meer kent als je ziek bent.

Sorry ik dwaal af. Nu ik weer begin te typen, rollen de woorden eruit. Maar ik probeer het kort te houden (… oeps als je verder scrolt zie je, het is me niet gelukt 😉 ).

 

Laatste gezondheidsupdate

In deze blog wil ik vertellen hoe het nu met me gaat. Mijn laatste gezondheidsupdate schreef ik in maart(!). Toen vertelde ik dat ik een stijgende lijn opmerkte. Dat het beter ging, maar ik nog niet beter was. Dat is nu nog steeds zo. Geen ‘halloooo ben ik weer’ van Mister Lyme en geen terugval. Waar ik zo ontzettend bang voor was, is gelukkig niet gebeurd. Die stijgende lijn is juist verder doorgegaan. Echt fantastisch!

 

Mijn ervaringsverhaal

O even tussendoor, er is ook nog een filmpje van mij online gekomen: mijn ervaringsverhaal. Daar vertel ik over mijn leven met Lyme, mijn behandeling en hoe het nu met me gaat. Wil je die zien? Ta daa hij staat hieronder geplakt.

 

Hoe gaat het nu?

Goed! Ik kan eindelijk een positief antwoord geven. Och, wat had ik een hekel aan die vraag. Ik wist nooit wat ik moest antwoorden. Meestal kwam er een awkward ‘uhhh z’n gangetje ofzo’ uit. Ik heb daar toen zelfs nog een column over geschreven (met een super mooi plaatje van mezelf haha!)voor en na

Betekend goed dat ik beter ben? Nee, dat niet. Ik kan niet zeggen dat ik mij niet meer ziek voel. De pijn blijft. Soms ineens heftig voor een paar uur, soms gelukkig op de achtergrond. En ook de vermoeidheid is er nog. Elke middag rust ik op bed. Dat heb ik nog echt nodig. De Lyme heeft een fikse restschade achtergelaten in mijn lichaam. Het heeft tijd nodig om zijn troep op te ruimen. Ik moet geduld hebben. Lastig, niet mijn sterkste punt 😉 .

Ik voel me nogal een zeurpiet dat ik dit zeg. Eigenlijk wil ik het niet noemen. Ik vertel liever alles wat wel goed gaat en wat ik wel weer kan. Ik belicht liever al het positieve. Maar dat is ook mijn valkuil soms. Daardoor lijk ik voor de buitenwereld verder dan dat ik ben. Laatst zei iemand nog ‘huh heb je op bed gelegen vanmiddag? Ik dacht dat dat allang niet meer hoefde’. Ik snap die opmerking wel. Ik vertel namelijk graag vol enthousiasme aan iedereen wat ik nu weer kan doen. Daarbij laat ik het rusten en ook de slechte dagen die ik heb achterwege. Dus logisch dat het klinkt alsof ik beter ben. Ik zeg het nu toch maar, omdat ik op mijn blog graag een eerlijk beeld wil schetsen van een leven met (en het herstellen van) Lyme. Helemaal zal dat mij niet lukken. Op papier klinkt het altijd anders. Plus ik blijf graag al die positieve dingen noemen. Ik ben daar gewoon zóóó blij mee!

 

Vooruitgang & herstel

Dus nu ga ik lekker vertellen over het positieve! Wat veranderd is, is dat ik kan ‘bijkomen’. Als ik bijvoorbeeld weg ben geweest, naar een verjaardag of feestje (Yay dat kan ik weer!) dan moet ik daarna rusten. Ik ben dan vermoeider en heb meer pijn. Maar wat eerder echt niet zo was, is dat ik nu na een aantal dagen rust mij weer op voel krabbelen. Dat is echt nieuw. Waar ik ook echt enorme vooruitgang in merk, is mijn kracht. Ik was héél slap. Je hoefde mij maar een tikkie te geven en ik viel om. Vond Niels altijd grappig om te doen (hij is verder heel lief hoor 🙂 ). Maar nu kan ik gewoon blijven staan. Ik ben een stuk sterker. Heb nu gigantische spierbalen en een 6-pack. Ben zelfs gevraagd voor bodybuilding-wedstrijden. Oké sorry mijn fantasie nam het daar even over haha.

Maargoed yoga, wandelen en de fysio helpen mij enorm om sterker te worden en conditie op te bouwen. Ik doe er echt alles aan om mij herstel zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik weet dat mijn lichaam het moet doen en dat ik er zelf geen volledige controle  over heb. Maar is er iets waarmee ik het maar ietsje kan helpen, dan doe ik dat. Mensen die mij kennen weten hoe hard ik mijn tanden ergens in kan bijten. Ik zet mij voor de volle 100% in. Dat vind ik fijn. Ik heb mij dus nu vol overgave gegooid in het opkrikken van mijn conditie en kracht. En dus met succes! Ik krijg vaak de vraag wat ik precies doe? Ik zal snel een blog plaatsen met uitleg.

 

Dankbaar

Mijn leven ziet er een stuk leuker uit dan een paar jaar geleden. Ik voel mij ook echt weer gelukkig. Echt een enorm verschil. Ik durf wel toe te geven dat ik diep ongelukkig ben geweest. Ik wil niet zeggen depressief, maar het was niet zo gezellig in mijn hoofd. Ik vind het best moeilijk om dit te zeggen, maar ik denk dat het goed is om hier eerlijk over te zijn. Ziek-zijn is gewoon sh*t! Dat ik mij nu weer gelukkig voel, is fantastisch. Ik ben echt van ver gekomen. Elke dag ben ik daar dankbaar voor. Dan overvalt mij echt zo’n happy gevoel.

Wat mij ook ontzettend blij maakt, is dat ik weer dingen op kan pakken. En dat dit mega goed gaat. In september ben ik weer begonnen met mijn studie Communicatiewetenschap aan de Radboud Universiteit. Doordat ik niet naar Nijmegen kan reizen, heb ik alles vanuit huis gedaan. Ik miste wel het face-to-face contact met mijn docenten en studiegenootjes, maar ben zo blij ik het zelfstandig kon doen. Heel spannend, ik wist niet of het me zou lukken. Nu is het studiejaar voorbij en het is vééél beter gegaan dan verwacht. Ik heb drie vakken en een scriptie afgerond. Meer dan verwacht. En wat een cijfers: een 8, 9, 9 en nog een 9 🙂 . Ik ben zo trots. Alleen nog een stage en ik heb mijn Bachelordiploma in the pocket. Eén ding is zeker, ik studeer Cum Laude af. 

 

Brave Biscuit

Omdat ik nu weer druk ben met mijn studie, heb ik geen tijd voor mijn blog. En eerlijk gezegd ook weinig zin. Ik merk dat ik moeite heb met schrijven over Lyme en mijn gezondheid. Sowieso moet Lyme een steeds kleiner plekje innemen in mijn leven. Ik moet het loslaten. Dat is echt héél lastig, maar het is niet goed voor mij om er elke dag zo mee bezig te zijn. En dat is de belangrijkste reden waarom ik mijn blog even heb gelaten voor wat het is.

Stop ik met Bravebiscuit.nl? Nee, dat niet. Ik vind het zonde om mijn blog te verwijderen. Ik heb er zelf zo veel aan gehad. En hopelijk jullie ook. Dus ik laat hem lekker op het internet staan.

BraveBiscuit gaat wel in de make-over (of eigenlijk make-under). Ik switch van hostingpakket. Ik wil er eentje waarbij ik zelf niet zo veel hoef te fiksen. Dus over een maandje ziet het er allemaal anders uit. But no worries, it’s still me!

 

Hoop

Voor alle Lymies. Ik hoop dat mijn verhaal je kan helpen. Al help ik 1 iemand, dan ben ik al dik tevreden. Ik weet, elke patiënt is anders. Wat voor mij heeft geholpen, helpt jou misschien niet. Maar misschien ook wel. Ik heb heel lang gedacht dat ik mij altijd zo ziek zou blijven voelen. Dat ik nooit meer zou kunnen rennen of springen. Nooit meer studeren of werken. Nooit meer naar een verjaardag of feestje. En kijk mij nu. Wat ziet mijn leven er anders uit nu.

Goh wie had dat gedacht? Ik een paar jaar geleden echt niet. Ik begin langzaam weer vertrouwen in dat gekke lichaampje van me te krijgen. Beetje bij beetje. En wie weet voel ik mij op een dag wel echt gezond. Ik heb lang gedacht dat dat onmogelijk is. Maar weet je,  het punt waar ik nu op ben, daar durfde ik al echt niet van te dromen.

 

Nog een laatste dingetje. Ik wil jullie allemaal voor de lieve berichtjes! Vind ik echt heel leuk 

 

You Might Also Like

2 comments

  • Reply D 3 augustus 2017 at 19:49

    Leuk om weer een nieuwe blog te lezen!
    Wat ik zo waardeer aan je blog is dat je eerlijk en heel realistisch bent en het allemaal niet mooier maakt dan dat de daadwerkelijke situatie is.
    Fijn dat je langzaam (wellicht voor jou gevoel te langzaam, heel begrijpelijk) vooruitgang merkt. Blijf a.u.b. bloggen (het is bijzonder om te lezen hoe jij jezelf uit deze moeilijke situatie aan het worstelen bent) hoewel het ook een heel goed teken is dat je je leven weer aan het oppakken bent. Hoopvolle vooruitzichten voor jou!

    • Reply Anke van den Bos 4 augustus 2017 at 16:10

      Hoi, leuk dat je een berichtje achterlaat! Dat vind ik echt fijn om te horen. Ik blijf het lastig vinden om het op te schrijven zoals het is. Bang om of te positief te zijn of juist te negatief. Dus ik vind het top om te horen dat je vindt dat ik eerlijk en realistisch ben. Bedankt!! xx

    Geef een reactie